فروزش فصل‌نامه‌ای در حوزه‌ی ایران‌شناسی و ایران‌پژوهی است که در پاسخ به نیاز روزافزون شناخت جوانان از تاریخ و فرهنگ میهنِ کهن‌سال خود زاده شده است. دوره جدید این فصلنامه به مدیرمسوولی علی رازانی و سردبیری علیرضا افشاری در چهار شماره منتشر شده است.

مرز میان بودن و نبودن، و فرصت بین این دو؛ و قصه‌ی دیرینه‌سال مهر و مهرورزی در تالار پررفت‌وآمد عبور. برای تو، برای من، برای هر آن‌چه دوست می‌داریم و برای همه‌ی آنان که آمدند و همه‌ی آنان که می‌مانند.

در تمدنی که به قدر ایران دیرینه و کهن‌سال باشد، و در سرزمینی که چنین مکرر مورد تاخت‌وتاز و یورش قرار گرفته است، دیدن آمیخنگی شگفتِ «امر گسسته» و «امر پیوسته» دور از انتظار نیست. باوجود این، تمدن ایرانی و مردم ایران‌زمین از دیرباز در وانمودن بازی‌های غریب این دو مفهوم متضاد شگفتی آفریده‌اند.

آشکار و طبیعی است که هر مردمی، زبان‌شان را دوست دارند. این موضوع به‌ویژه نزد ایرانیان پررنگ‌تر است؛ چون آنان زبان فارسی را نه تنها زبانِ میانجی تیره‌های گونه‌گون ایرانی می‌دانند که با تلاش همه‌ی آنان این‌چنین نیرومند شده، بلکه آن را دربردارنده‌ی چکیده‌ی سده‌ها تلاش دانشی و آموزشی نیاکان خویش می‌شمارند که دارای ادبیاتی درخشان و حامل اندیشه‌های عرفانی والایی است و امروزه گوشه‌هایی از آن، دل بسیاری از جهانیان را تسخیر کرده است.

این روزها حرف زدن درباره حفظ و اهمیت محیط زیست و میراث فرهنگی بیش از هر دوره دیگر سخت شده است. پرونده محیط زیست ایران در چند سال گذشته را می توان سنگین ترین پرونده تخریب این حوزه در این سال ها دانست.

از سوی دیگر از میان این 43 کشور مستقل، فقط 16 کشور را می‌شد با اما و اگر جزو کشورهای مردم‌سالار رده‌بندی کرد؛ یعنی، کشورهایی که دارای پارلمان یا مجلس شورای ملی بودند.

مطبوعات یک جامعه، آینه‌ی تمام‌نمای امیال و خواست‌‌ها و شرایط زیست اجتماعی، فرهنگی، اقتصادی و سیاسی مردمان آن جامعه است.

اگر ملت را زنجیره‌ی ناگسستنی نسل‌های گذشته، حال و آینده بدانیم که در سرزمینی مشترک - با فرهنگی مشترک و دفاعی مشترک از آن سرزمین و فرهنگ - زیست می‌نمایند؛ باید گفت آن‌چه به صورت اساسی پیوستگی زنجیره‌ی این نسل‌ها را در طول تاریخ محقق می‌سازد، همانا مقوله‌ی «فرهنگ» است.