گردنِ مام وطن، نشسته ماده ‌شیر ایران را، نگینی درخشان فیروزه‌ای‌‌رنگ که گاه به لاجورد می‌گراید آراسته است. این نگینِ زیبا چشمه‌ای است که به دریاچه‌ای بزرگ می‌ماند و در مخروطی آهکی، در ارتفاع بیش از 2200 متر در محل ملاقات البرز و زاگرس، قرار گرفته است. به ژرفای این دریاچه‌ی خیره‌کننده، انسانی دست نیافته و جذبه‌ی رمز و راز آن، دل را به هراس می‌اندازد...

به روز آدینه  " هشتمین(1) روز از ماه تیر" گروه کوهنوردی هامون ، دوستداران طبیعت وکوهنوردی هموند خود را به البرز مرکزی برای  سفر، در دامنه‌ها و بلندی‌هایی برد که ذره ذره آب و خاکش دربردارنده  هزاران اثر از نیاکان ارجمند ما ایرانیان بود.

در گذشته‌های خیلی دور به منطقه ای که بعدها شمیران نامیده شد قصران سفلی یا قصران جنوبی می گفتند در کتاب تاریخ طبرستان و رویان و مازندران ظهیرالدین مرعشی که در سال 881 قمری نوشته شده به نام دژدربند شمیران بر می خوریم. احمد کسروی مورخ و لغت شناس بر جسته می گوید [ران] به معنای جایگاه وسرزمین است و سمی یا شمی به معنای سرد است و از این رو شمیران به معنای جای سرد وسردسیر است. تقریبا همهٔ محققان برجسته این گفتۀ کسروی را که دلایل بسیاری در اثباتش مطرح کرده وبه ویژه در قیاس و مقابله با تهران به معنای گرم جای پذیرفته‌اند.

اگر کسی بخواهد همه تاریخ صد ساله سینمای ایران و به خصوص بخش های برجسته و مهم آن را یک جا ببینید نباید «موزه سینما» را از دست بدهد، موزه ای پر ملات و حسابی واقع در محله باغ فردوس تجریش که گنجینه‌ای است متنوع از تاریخ سینمای ایران، از عکس‌ها و اسناد و تجهیزات سینمای گرفته تا جوایز بین‌المللی هنرمندان سینما در عرصه جهانی در این موزه به شکل بخش بندی شده و مجزا در قسمت های مختلف چیده شده‌‌اند. 

دومین مرتبه بود که جشنواره‌ی «الاهی خور دِتاوه» (الاهی خورشید بتابد) در بلندی‌های غرب مازندران و شرق گیلان برگزار می‌شد. این بار محل اجرای مراسم، روستای «شَوَک» بود. ما می‌خواستیم شاهد این مراسم باشیم.

در بر شمالی میدان امیر چقماق یزد، یکی از ارزشمند‎ترین آثار معماری این شهر قرار دارد که از سال 1379 همزمان با برگزاری نخستین همایش بین‎المللی کاریز «موزه آب» در آن جای گرفت.