فروزش فصل‌نامه‌ای در حوزه‌ی ایران‌شناسی و ایران‌پژوهی است که در پاسخ به نیاز روزافزون شناخت جوانان از تاریخ و فرهنگ میهنِ کهنسال خود زاده شده است. دوره جدید این فصلنامه به مدیرمسوولی علی رازانی و سردبیری علیرضا افشاری در چهار شماره منتشر شده است.

گستره‌ی هنر ایرانی بر پایه‌ای چنان افراشته و استوار ایستاده است که آسان نمی‌توان مرزهایش را رصد کرد. در گذر از حدود فرهنگ‌ها، گاه گوشه‌ای بس دوردست، به نمادها و رسومی چنان آشنا برمی‌خوریم که گویی پا بر خاک مادری خویش ایستاده‌ایم.

در تاریخ پر فراز و نشیب و گسترده‌ی ایران، هنر همیشه جایگاه ویژه‌ای داشته است. ایرانیان همواره دانش و هنر را در کنار هم پرورش داده‌اند و هنر پر رمز و راز ایرانی مسیری به بلندای تاریخ ایران پیموده است. در این میان، موسیقی ایران نیز از این راه پرپیچ‌وخم گذر کرده و - با وجود سختی‌های بسیار که بر ملت ایران رفته است - توانسته‌ با هوش و دانش فرزندانش سینه به سینه زندگی خود را دنبال کند. خنیاگران ایرانی پدیدآورنده‌ی آهنگ‌های رزمی، ستایش‌گری (مداحی) و عاشقانه، و نیز آهنگ‌هایی در پیوند با رخ‌دادها هستند و نقش بسیاری در انتقال داستان‌ها و سنت‌های ایرانی در طول تاریخ داشته‌اند. نوای ایرانی ریشه در تاریخش دارد و نمی‌توان آن را از گذشته‌اش جدا کرد.

ماهیان چرخان از بن‌مایه‌های بسیار ماندگار در هنر ایران، از دوران پیش از تاریخ تا امروز، هستند که بارها بر روی سفالینه‌ها و ظروف فلزی تصویر شده‌اند. از زیباترین نقش‌مایه‌های قالی ایرانی نیز طرح ماهی در هم - معروف به هراتی - است. این نوشتار می‌کوشد مفهوم نمادین این نقش را با یاری گرفتن از ادبیات اوستایی و آثار هنری آشکار سازد.

به‌نظر می‌رسد اگر بتوانیم تاریخ پرفراز و نشیب و بلندِ ایران‌زمین را به چهار دوره‌ی بزرگ بخش کنیم، کمابیش می‌توانیم نشانه‌های آشکاری از حضور و تکاپوی همه‌ی ایرانیان را در آن بیابیم. این دوره‌ها، بر پایه‌ی آن‌چه آموخته‌ایم، می‌تواند چنین باشد.

ملت‌های کمی در جهان پیدا می‌شوند که تاریخی کهن داشته باشند، در معرضِ هجوم و چیرگیِ قوم‌های گونه‌گونِ بیگانه قرار گرفته باشند و هنوز هم زبان و ادبیات‌شان را نگه داشته باشند.

این استوانه‌ی تاریخی که نخستین منشور حقوق بشر خوانده شده است شاید به تنهایی بیش از هر چیز دیگری نام ایران را با افتخار در میان جهانیان مطرح می‌کند.

سال‌هاست که شاعران پارسی‌گوی گفتنی‌ها‌ی‌شان را در سروده‌های‌شان بازمی‌تابانند. شعر نقاشیِ دل است بر صفحه‌ی هستی و شاعر در بازیِ اندیشه و احساس تصویرگر الهام است با جادوی کلمات. با درود و احترام به تمامی بزرگان شعر و ادب پارسی فصل دیگری از چکامه‌ی فروزش را تقدیم‌تان می‌کنیم.