مردم استان بوشهر با تاثیر گرفتن از شرایط خاص اقلیمی و جغرافیایی و کوتاه بودن فصل کشاورزی، بـا استفاده از منـابع و مـواد اولـیـه مـوجـود در مـنـطقـه مـانـنـد پـشم و مـوی دام‌هـای اهلی،‌ برگ و الیاف درخت خرما، گیاهان خودرو در مناطق باتلاقی، صدف و گوشواره‌های دریایی، به تولید کالاهایی از قبیل قالی، قالیچه، گلیم، گبه، عبا، گیوه، گرگور، چـادرشب، سـفـال،‌ صنایع دستی دریــایی، ‌کالاهای حصیـری و سوزن‌دوزی می‌پردازند تا علاوه بر به کارگیری آن‌ها برای رفع نیازهای زندگی خود بخشی از آن‌ها را نیز در بازار به فروش برسانند.

صنایع دستی ایران به سبب قدمت، گستردگی، تنوع اقلیمی و اقوام گوناگونی که در این دیار به سر می‌برند و نیز هوش و خلاقیت هنروران، از تنوع خاصی برخوردار است که جا دارد مورد تحقیق پژوهندگان عرصه هنر و دست‌اندرکاران امور اجتماعی قرار بگیرد.

برگرفته از اطلاعات:

دکتر محمد حسن ابريشمي /بخش هفتم

مبدأ و پيشينه تاريخي*

در رد نظريات مذکور و تبيين کلمه پيل به معناي کرم پيله در ايران باستان و همچنين در تأييد منشأ ايراني ابريشم مي توان به دلايل زير استناد جست:1

الف. بر خلاف نظريه مزبور، از جزئيات داستان جمشيد با ديوان اطلاعات بيشتري موجود است که در منابع ايرانيِ اوستايي و اسلامي (عربي و فارسي) نقل شده است. در گات ها، قديمي ترين بخش اوستا، چنين آمده است:«جمشيد خوردن گوشت را به آدميان آموخت.» (يسنا، هات 32، بند 8؛ دار مستتر، ص 57)، و به همين سبب جمشيد در زمره گناهکاران شمرده شده است (پورداود، يشتها، ج 1، ص 180). وانگهي به تصريح اکثر منابع تاريخي کهن ايراني و اسلامي (که مطالب آنها مبتني بر خاينامک يا ساير متون از ميان رفته ايران باستان استان) اول بار جمشيد استحصال ابريشم از کرم پيله را ابداع کرد و صنعت بافندگي ابريشم را او در جهان رواج داد.2

به گزارش پایگاه اطلاع رسانی شبکه خبر، فرش ایرانی را میتوان از نظر طرح و نقش به دو گروه کلی تقسیم کرد، فرش‌هایی با طرح هندسی و فرش‌هایی با نقوش منحنی که به نام فرش‌های گلدار هم شناخته می‌شوند.

سوزن‌دوزی‌های وارداتی از افغانستان و پاکستان، تهدیدی برای سوزن‌دوزی اصیل مردم بلوچ است که از آن به« بلوچ‌دوزی» هم یاد می‌کنند. همچنان که گرانی پارچه و وجود واسطه‌ها و هدفمندی یارانه‌ها نیز به این هنر ارزشمند ایرانی آسیب وارد می‌کند.  

با اینکه زیلو یکی از دستبافته‌های اصیل میبد به شمار رفته و قدمت زیلوی مسجد جامع میبد به سال 808 قمری باز می‌گردد. اما موزه میبد با برخورداری از زیلوهایی با قدمت بیش از 500 سال، از شرایط و امکانات مجهز برای حفظ زیلوها بی‌بهره است. به طوریکه هم اکنون این زیلوها بدون محفظه رها شده‌اند.