جشن آتش- جشن شادی- جشن نور                                 گاهِ آتش بازی و شامِ سرور
آتشِ زرتشت و نور ایزدی                                              پرتوی از بارگاهِ سرمدی
از اهورایی که شادی آفرید                                          در پناهش مهر و نیکی شد پدید
رمزٍ آتش پاکی  و روشنگری                                       سرخی و  گرما  و   شادی پروری
یادگاری از کهن آیین ما                                              روزگارانِ خوش و شیرین ما
آری امشب جشن سوروآتش است                                  جشنِ رقص شعله های سرکش است
هموطن ای یارِ هم پیمان من                                        زنده کن این جشن و آیین کهن
خیز و از آتش تو سرخی وام گیر                                  کام  دل از گردش ایام گیر
باید امشب از غم و زردی گذشت                                 همچو شاخی در بهاران سبز گشت
کم کمک - چاووشی شاد بهار                                      دامن افشان – می‌رسد از کوهسار
چشم تا برهم زنی عید آمده                                          روزِ خوب جشن جمشید آمده
فروهرها- میهمانت می‌شوند                                        همنشین مهربانت می‌شوند
ای درخت سرفراز آریا                                              ای به دردِ مام  میهن آشنا
هر کجای این جهان داری سرا                                    گوش کن با جان و دل پند مرا
ما همه از یک تبار و ریشه‌ایم                                     پیروان نیکی اندیشه‌ایم
مهد ایران ریشه و ما شاخه سار                                   بهر ماندن ریشه باید استوار
ور نه در توفان سرای روزگار                                    شاخه ساران را نمی‌ماند قرار
لیک اگر روزی من و تو ما شویم                                 جنگلی سبز و گشن می‌پروریم
مهرِ میهن  در سرشت و جان ما                                  تا ابد پاینده باد ایران ما

هفدهم اسفند هزار و سیصد و هشتاد و هشت
بانو هما ارژنگی