آغاز سال 91 همراه شد با پایان زندگی سه تن از خنیاگران نامدار ایران‌زمین استاد حسین سمندری دوتارنواز پرآوازه خراسان، استاد فریدون پوررضا خواننده و پژوهشگر نوای خوش گیلان و استاد جلال ذوالفنون خوش‌نواز سه تار و آهنگساز برجسته موسیقی دستگاهی ایران.

این نوشتار قرار بود در روز میلاد هنرمند برجستة آواز ایران اکبر گلپایگانی به چاپ رسد، ولی تقدیر بر این شد که در سی امین سالگرد درگذشت دیگر هنرمند ممتاز آواز ایران، ادیب خوانساری منتشر شود.

بعد از پایان جنگ بین‌الملل دوم و انفجار دو بمب اتم در ژاپن که انتقام پرل‌هاربر امریکایی‌ها، از ژاپنی‌ها بود، با وجود آنکه جهان به سمت صلح و آرامش گام برداشت اما انفجار دو بمب اتم، بر تن لرزان او از جنگ دوم، چنگ زد و این بار آرامش درونی‌اش را برهم زد.

قره‌باغی که حماسی‌ترین سرودهای انقلابی را از او در خاطر داریم، امروز نگران هجمه‌های عامدانه‌ای‌ست که فرهنگ، ادبیات و مویسقی آذربایجان را شدیدا تهدید می‌کند. می‌گوید: هیچ آذربایجانی وطن پرستی این اجازه را نمی‌دهد.

پس از سقوط فرمانروایی هخامنشی و اشغال ایران از سوی متجاوزان مقدونی، خنیاگران غیر درباری یا گوسانها نقش مهمی در انتقال شفاهی و سینه به سینهٔ موسیقی یا نوای خوش به نسل پسین داشتند. این هنرمندان افزون بر نوای خوش به هنرهای دیگر از جمله نمایش، رقص، تردستی و داستان گویی نیز آشنا بودند. گوسانها هم اکنون نیز در گسترهٔ ایران فرهنگی با نام‌های دیگر شناخته می‌شوند.

در تاریخ پر فراز و نشیب و گسترده‌ی ایران، هنر همیشه جایگاه ویژه‌ای داشته است. ایرانیان همواره دانش و هنر را در کنار هم پرورش داده‌اند و هنر پر رمز و راز ایرانی مسیری به بلندای تاریخ ایران پیموده است. در این میان، موسیقی ایران نیز از این راه پرپیچ‌وخم گذر کرده و - با وجود سختی‌های بسیار که بر ملت ایران رفته است - توانسته‌ با هوش و دانش فرزندانش سینه به سینه زندگی خود را دنبال کند. خنیاگران ایرانی پدیدآورنده‌ی آهنگ‌های رزمی، ستایش‌گری (مداحی) و عاشقانه، و نیز آهنگ‌هایی در پیوند با رخ‌دادها هستند و نقش بسیاری در انتقال داستان‌ها و سنت‌های ایرانی در طول تاریخ داشته‌اند. نوای ایرانی ریشه در تاریخش دارد و نمی‌توان آن را از گذشته‌اش جدا کرد.