حسین زندی

چهارمین جشن روز جهانی  راهنمایان گردشگری با شعار «راهنمای گردشگری، تنوع زیستی،مسئولیت» با حضور بیش از چهارصد تن از پیشکسوتان  و فعالین حوزه‌های گردشگری و محیط زیست پس از سه روز در شهر رامسر به کار خود پایان داد.

این جشنواره که از روز شنبه یکم دی ماه 1389 خورشیدی با تکیه بر حفاظت از محیط زیست آغاز به کار کرده بود  برنامه های متنوعی را در خود جای داده بود. روز نخست همایش به کارگاه‌های آموزشی و نشست‌های تخصصی با موضوعات مختلف در زمینه گردشگری در ابعاد گوناگون اختصاص داشت. یکی از این گارگاه‌ها به همت نماینده استان همدان، بابک مغازه‌ای (دبیر انجمن ایرانشناسی کهن دژ) برپا شد، وی به نقاط ضعف و قوت گردشگری در ایران اشاره نموده و نقش ویژه  گردشگران در متحول کردن این صنعت را  مورد بررسی قرار داد. کارگاه های دیگری نیز توسط نمایندگان دیگر استانها از جمله مازندران، تهران، خوزستان، آذربایجان غربی وآذربایجان  شرقی و... برپا شد اما برگزاری همه کارگاه ها در یک زمان همچنین مدت زمان اندک نشست ها ازبازدهی بیشتر این برنامه کاسته بود.

در این برنامه علاوه بر راهنمایان گردشگری، انجمن‌های صنفی گردشگران، هتل داران، رستوران داران، روزنامه نگاران، اساتید و کنشگران مدنی حوزه میراث فرهنگی و زیست بوم از هجده استان کشور حضور داشتند.اما جای خالی نماینگان برخی استان‌ها مانند کرمانشاه، قزوین، مرکزی، چهارمحال بختیاری و... همچنان احساس می شد.

در روز دوم جشن ابتدا از مجتمع تله کابین رامسربازدید شد. سپس برنامه‌های متنوعی در گردشگاه «چال دره» برپاشد، از جمله اجرای موسیقی محلی توسط هنرمند مازندرانی «رستم جمشیدی»، مسابقه کشتی، و مسابقات ورزشی. در پایان شرکت کنندگان به پاک سازی طبیعت پرداختند. برنامه بعدی بازدید از کاخ موزه رامسر بود، همزمان با این برنامه در مجتمع نگین نشست مطبوعاتی با حضور مهندس  بیژن فرهنگ دره شوری، دکتر ناصر کرمی، دکترمیلانی، مجتبا گهستونی، حسین ستوده، آرش نورآقایی و بابک مغازه ای بر پاشد.

بابک مغازه ای به نقش سازنده  نهادهای مدنی در کنار نهادهای دولتی در حفاظت از منابع طبیعی، زیست بوم و میراث فرهنگی پرداخت. آرش نورآقایی در پاسخ به چگونگی فعالیت‌های موازی، به این مسئله اشاره کرد که فعالیت های موازی در زمینه ی گردشگری باید تبدیل به اتحادیه‌های گردشگری شود و انجمن‌های صنفی نیز می بایست اتحادیه‌های صنفی خود را تشکیل دهند. او از اینکه برخی استان‌ها و شهرستان‌ها هنوز انجمن‌های صنفی خود را معرفی نکرده  یا تشکیل نداده اند انتقاد کرد.

دکتر کرمی چیستی  نقش تکنولوژی در طبیعت را چنین پاسخ گفت که در ایران دچار طبیعت سوزی هستیم، در سه سال گذشته واگذاری زمین جهت ساخت مسکن به اندازه ده‌ها سال بوده است، وی به مدیریت صحیح در امر توسعه اشاره کرد و راه توسعه را جایگزینی اکوتوریسم سالم  به جای طبیعت سوزی دانست. مهندس دره شوری نیز به مدیریت صحیح پس‌ماندهای صنعتی و خانگی و به روز شدن و پیشرفت صنعت اشاره کرد.

روز سوم و پایانی جشن با پخش فیلمی از کارنامهٔ سال‌های پیشین این مجموعه آغازشد. سپس نماینده تبریز (محل برگزاری جشن در سال 1388) نشانه یا نماد جشنواره را همراه با دف نوازی به برگزار کنندگان جشنواره تقدیم کرد. سپس حسین ستوده دبیر جشنواره، اهداف برگزاری همایش در سالهای گذشته را برای حاضران خواند و همچنین اهداف امسال را اینگونه بیان کرد:
"1- احترام و تاکید بر اهداف سال‌های گذشته
2- مرکز زدایی (غیراستانی شدن یا شهرستانی شدن)
3- همگام شدن با مردم
4- همسو شدن با اهداف جهانی گردشگری
5- توجه به میراث طبیعی و تلاش برای ثبت منطقهٔ جنگل‌های هیرکانی در میراث جهانی
6- اعلام  ساعت  نه و پنجاه و هفت دقیقه به عنوان نماد زمانی جشن" وی با تقدیر از محمد حسین یزدانی و آرش نورآقایی در خواست کرد که خیابان یا میدانی به نام "گردشگری" در رامسر به عنوان شهرستان نمونه گردشگری، نامگذاری شود.
رییس میراث فرهنگی رامسر نیز یادآور شد: «ثبت کردن اثر هنر نیست، حفظ و صیانت  مهمتر است.»

 دکتر کرمی در سخنان خود گفت:  "باتوجه به اینکه کنوانسیون حفاظت از تالاب ها ،چهل سال پیش در رامسر تاسیس شده و امسال نیز قرار است اجلاس آن در رامسر برگزار شود خواهش می کنم دستی به سر این شهر بکشید، زباله‌هایی که در جنگل‌های رامسر رها شده آزار دهنده است" وی در ادامه خاطرنشان کرد: "دو مسئله مهم وجود دارد ،اول مسئولیتی است که راهنمای گردشگری دارد و به عنوان سفرپاک یا سفر سبز مطرح است. دوم اینکه اعتبار مالی برای زیستگاه‌ها نداریم ودیگر اینکه روشن کردن آتش چه تاثیری بر روی جانوران دارد؟ آثاری که آلودگی محیط دارد؟ رابطۀ گردشگری و توسعۀ پایدار؟ و اخلاق گردشگری مسائلی است که باید توجه کرد و عمده توقع از دولت باید در زمینۀ تبلیغات خارجی باشد. مثلا دولت می تواند خبرنگاران گردشگری را به کشور دعوت کند اما یک مسئله اخلاقی در گردشگری وجود دارد، یک جمله: محیط را به گونه‌ای ترک کنیم که انگار اصلا به آن مکان پای نگذاشته ایم."
سخنران بعدی مهندس دره شوری سخنان خویش را اینگونه آغاز کرد: "انسان موجود خیلی جدیدی در روی کرۀ زمین است و موثرترین هم بوده که در صد سال گذشته همزمان با صنعتی شدن تاثیرش در تخریب زمین پیشرفت های زیادی داشته است.  سلاح های دور برد پیشرفت کرده و اروپاییان با این ابزار جهان را تصرف کرده اند، امپراتوری عثمانی را به بیست کشور تقسیم کرده‌اند، خود ما هم صدمه دیده ایم، تلفات جنگ جهانی دوم پنجاه میلیون نفر بود. انقراض گونه‌ها در اثر دخالت انسان در صد سال گذشته که دانش و محیط زیست به اوج رسیده باور نکردنی است، وضعیت به حد بحران رسیده  و باید جلوی تخریب را گرفت، جنگل‌ها روز به روز کاهش پیدا می‌کنند اما امروز اروپاییان جنگل‌ها را کاهش نمی‌دهند که افزایش می دهند، منابع آبی را کاهش نمی دهند و کنترل می کنند، پسماندها را مدیریت می‌کنند. رها کردن پسماندها در طبیعت مانند این است که آشغال را در خانه یا در زیر فرش مخفی کنیم پس از چند روز چه اتفاقی می‌افتد؟

وی ادامه داد: "سرزمین خودمان سرزمین شگفت انگیزی  در جهان است هر چیز خوبی  که فکر کنید در جهان وجود دارد وارد سرزمین ما شده، جنگل های هیرکانی، یادگار دورهٔ سوم زمین شناسی است. گونه های بسیاری از اروپا از راه آذربایجان وارد سرزمین من شده، بسیاری از سمت بصره  که آفریقایی است وارد شده تنوع حیاتی ایران بی نظیر است، تک تک ما باید سرافراز و شاد از داشتن چنین سرزمینی باشیم. ولی آیا با طبیعتمان خردمندانه برخورد کرده‌ایم؟ آیا برداشتمان از کهن سرزمینمان خردمندانه بوده است؟ آیا طبیعت را خوب حفظ  می‌کنیم؟ در عین حالی که به آینده فکر می‌کنیم اگر برنامه‌ریزی کوتاه مدت و بلند مدت نداشته باشیم نمی توانیم پیشرفت داشته باشیم. نقش دولت خیلی زیاد است اما نقش مردم هم مهم است. دولت‌ها عوض می‌شوند اما اگر مردم آگاه شوند آن خواسته‌ها در کشور می‌ماند، اما اگر مدیریت نباشد و دولت هم مدیریتش قوی و خردمندانه نباشد این بلاها به سرمان می آید، دریاچه‌ها خشک می‌شوند، چند سال دیگر خلیج‌فارس مطرح می‌شود. هزاران مشکل وجود دارد. کشتی صنعتی وقتی میآید تور 2000متری می‌اندازد ملت باید چکار کند؟ به همین منظور باید در گروه‌های کوچک متشکل شویم، طبیعت را بشناسیم ، مملکت را شناسایی کنیم تا بشناسانیم، اطلاعات‌مان را دقیق کنیم و یک روز باید حرف‌های قشنگ‌تر و بهتر از این بشنویم.

تعدادمان کم است اما باید از دشمنی بپرهیزیم، دقیق باشیم، به همدیگر کمک کنیم و توی بحث مودب باشیم. از آخرین هنر جهان به نحو اکمل استفاده کنیم تا وقتی تصمیم گرفتیم طبیعت را حفظ کنیم هر حکومتی بیاید مجبور است از خواستهٔ ما تبعیت کند و اگر نکرد عوضشان می کنیم. امیدوارم در این فعالیت‌ها خسته نشویم ممکن است فلان مکان را نتوانیم حفظ کنیم اما من اعتقاد دارم خوشبختی، به دنبال آن بودن و در جستجوی خوشبختی بودن است و این عین خوشبختی است."
در ادامه از پنج دهه فعالیت استاد دره شوری تقدیر و تجلیل شد و با پخش نماهنگی از قربانیان و جان باختگان عرصهٔ محیط بانی  توسط شکارچیان، از برگزیدگان استان‌ها که بیشتر از طبیعت گردها بودند تقدیر شد و این برنامه ی سه روزه با سرود «ای ایران» پایان پذیرفت.